Wanneer de blauwe maan verdwijnt, moeten we de weg voor ons duidelijker zien.

Van de aanvankelijke reeks van zeven overwinningen op rij naar de inzinking van drie opeenvolgende nederlagen in de competitie, leek Manchester City van de hoogzomer in één klap in een koude regenbui te zijn beland. De zee van blauwe Manchester City voetbaltenue op de tribunes, ooit de meest betrouwbare bron van zelfvertrouwen, werd een schrijnende herinnering toen de Goedkope voetbaltenues doorweekt waren van het zweet en koud aanvoelden door de tegendoelpunten. Het werd duidelijk dat kleur alleen geen garantie voor de overwinning is; wat er echt toe doet, is de kracht van het voetenwerk. Tijdens de reeks van zeven overwinningen werden de problemen gemaskeerd door de zeges; in de reeks van drie nederlagen werden de scheuren uitvergroot tot diepe kloven – veel balbezit garandeerde geen doelpunten, elegant passen ging verloren in fysieke duels, en een moment van aarzeling, een enkele fout, gaf de Premier League-clubs de kans om toe te slaan.

Een reeks nederlagen is nooit de schuld van slechts één moment. Te veel tactische inertie, te veel zwakte in het individuele spel, blessures en rouleren ondermijnden de consistentie, terwijl tegenstanders de wedstrijd ontmantelden met loopvermogen en intensiteit. Er zijn geen echt zwakke teams in de Premier League; zelfs teams die tegen degradatie strijden, zullen degenen die nog steeds dromen van de overwinning een lesje leren met hun rauwe vechtlust. Hoe indrukwekkend de statistieken ook zijn, als je de tweede ballen niet kunt winnen en fysiek contact niet kunt weerstaan, is balbezit slechts een respectabele façade. Manchester City verloor niet hun techniek; ze verloren die felle, strijdlustige mentaliteit waarbij elke aanraking telt.

Maar voetbal is nooit een lineair verhaal. Winreeksen maken je geen legende, en verliesreeksen zorgen er niet voor dat je in wanhoop vervalt. Zeven overwinningen op rij bewijzen dat hun kernkracht intact is gebleven, terwijl drie nederlagen op rij slechts het vijgenblad hebben weggevaagd. De interlandpauze is een rustpauze, maar ook een herstart: laat arrogantie achter in de kleedkamer en breng de honger naar de overwinning terug. Moge het Manchester City-shirt bij de terugkeer van de Citizens niet langer inertie uitstralen, maar een hernieuwde scherpte. De competitie is lang, het verhaal is nog niet af; de volgende bladzijde zullen ze zelf veroveren.