Terwijl Salah het grasveld vaarwel kuste, blikte Robertson terug op negen jaar jeugd.

Op de laatste speeldag van het Premier League-seizoen speelde Liverpool met 1-1 gelijk tegen Brentford. De uitslag zelf was niet langer belangrijk – wat dit stadion zich echt herinnerde, waren de twee hartverscheurende wissels in de 74e en 83e minuut. Toen Salah werd gewisseld voor Frimpong, ging hij niet meteen naar de bank, maar bleef hij staan ​​bij de middenlijn en knielde langzaam neer. Zijn doorweekte rode Liverpool voetbaltenue wapperde lichtjes in de avondbries – hij boog zich voorover, zijn lippen raakten het Anfield-gras en hij gaf een kus die negen jaar had geduurd. Een paar minuten later werd ook Robertson gewisseld. Hij deed zijn aanvoerdersband af en liep naar de zijlijn. Toen hij langs de Kop-tribune liep, keek hij omhoog, zijn blik vol herinneringen: de jeugdige naïviteit van negentien jaar geleden, toen hij helemaal vanuit Hull City was gekomen; het hijgen na elke sprint over de linkerflank; Negen jaar lang rennen, van een flamboyante jongeman tot grijzend haar. Het applaus van de 60.000 toeschouwers was niet voor een gelijkspel, maar voor twee jaar vol jeugdige energie.

Op de tribunes hielden Liverpool-fans Voetbaltenue Kopen omhoog in een glinsterende zee van rood – sommigen hielden hun geliefde Salah-shirt met nummer 11 vast, anderen drukten Robertsons shirt met nummer 26 tegen hun hart, en op een gigantische Kop-puzzel stond: "Van grootsheid tot glorie, Salah is onze koning." Dit was geen afscheid in rouwstijl, maar een stadion dat op zijn eigen manier "Ik herinner me" zei – de pijn van de avond in Kiev, het gebrul op de tribunes van Madrid, en het zweet dat deze twee mannen op het veld vergoten terwijl ze 30 jaar wachtten tot de wedstrijd eindelijk voorbij was. Robertson merkte na de wedstrijd treffend op: "Toen we hier net aankwamen, was het winnen van de Champions League en de Premier League een droom; nu is het de standaard van de club." Zelfs Salah, bekend om zijn "altijd harde houding tegenover de media", gaf toe: "Ik heb nog nooit zoveel gehuild in mijn leven."

Een tijdperk eindigt niet met een uitdoving, maar met een overdracht. Van Dijk is er nog steeds, McAllister is er nog steeds, en nieuwe namen – Flippong, Wirtz en Núñez – staan ​​al op de lijst, klaar om het stokje over te nemen. Volgend seizoen keert Liverpool terug naar de Champions League als vijfde geplaatste team. De selectie zal worden herschikt, de gezichten zullen veranderen, maar de meest fundamentele principes van Anfield zullen hetzelfde blijven. De reden dat het shirt van Liverpool zo zwaar aanvoelt, is nooit te danken geweest aan de sponsors op de borst of de geborduurde sterren, maar omdat het doordrenkt is met het bloed en zweet van elke generatie die het heeft gedragen.