0
dss 0
0 0,00€
U heeft nog geen producten in uw winkelwagen.
Een terugkeer in rood-wit onder de oude tribunes
21 Nov

Een terugkeer in rood-wit onder de oude tribunes


In de voetbalwereld komt aan elk samenzijn uiteindelijk een einde. Deze zomer nam Bruno Guimarães afscheid van de oevers van de rivier de Tyne; hij verruilde het zwart-wit gestreepte tenue van Newcastle United voor het rood-wit van Arsenal voetbaltenue. Ooit de meest geliefde aanvoerder op St. James’ Park – de man die het team naar hun eerste nationale prijs in 70 jaar leidde – zei hij bij zijn vertrek: "Ik ben nog nooit zo geliefd geweest." Nu, na de interlandperiode, keert hij met 'The Gunners' terug naar zijn oude vertrouwde omgeving. Hoewel zijn Voetbaltenue Kopen misschien nog steeds op zijn vaste plek in de kleedkamer hangt, is de sfeer op de tribunes veranderd. Dit is geen verhaal van verraad; het is veeleer de meest waardige vorm van een hereniging in het professionele voetbal: de persoon is dezelfde gebleven, maar zijn loyaliteit is verschoven.


Dan Burn verwoordde het direct: "Afgezien van die twee uur gun ik hem het allerbeste." Ook Matthias Jaissle wuifde het narratief weg: "Dit zal voor ons geen afleiding zijn." Buiten het veld blijven ze oude kameraden die samen tranen hebben gedeeld en het glas hebben geheven; zodra het fluitsignaal klinkt, zijn ze echter rivalen, ieder toegewijd aan zijn eigen team. Het is onwaarschijnlijk dat Guimarães in de basis zal starten – hij is net terug van interlandverplichtingen met Brazilië en heeft nog last van een jetlag. Mikel Arteta moet zijn beslissingen baseren op kille, rationele afwegingen, niet op sentiment.


De werkelijke uitdaging ligt niet alleen op zijn schouders. De interlandperiode heeft de energie van verschillende belangrijke Arsenal-spelers uitgeput, en de avondlucht op St. James’ Park staat bekend als ijzig koud. Voor de regerend kampioen is de hindernis geen kwestie van "loyaliteit", maar van "vermoeidheid". Of ze hun verspreide energie weer kunnen bundelen en hun ritme in het rood-wit kunnen hervinden – en daarmee die intensiteit uit Noord-Londen kunnen terugbrengen – is vele malen belangrijker dan het eindresultaat zelf. Wanneer het laatste fluitsignaal klinkt, maakt het eigenlijk nauwelijks uit of het publiek reageert met applaus of met boegeroep. Wat werkelijk telt, is of die speler in het rood-witte shirt – zelfs in deze onbekende omgeving – opnieuw de kenmerkende stijl van Noord-Londen kan laten zien.