Cristiano Ronaldo stopt er op zijn 41e niet mee, want zijn verhaal is nog niet ten einde.

Op 41-jarige leeftijd verkeert een mens doorgaans in de bloei van zijn leven; in de voetbalwereld ben je echter een veteraan onder de veteranen. Na de 1-0 overwinning van Portugal op Wales in de openingsronde van de UEFA Nations League 2026 kreeg Ronaldo opnieuw een stortvloed aan kritiek van de media te verwerken: zijn fysieke uithoudingsvermogen neemt af, zijn bewegelijkheid op het veld is verminderd – waarom is hij nog niet gestopt bij het nationale elftal? Toch, wanneer de camera over dat vertrouwde Goedkope voetbaltenues glijdt – met het rood-groene kruis op de kraag en de baan in 'Portugees rood' over de borst – ligt het antwoord besloten in de stof en het rugnummer zelf. Hij draagt ​​niet zomaar een tenue; hij draagt ​​een identiteit die in de loop van twintig jaar is gevormd. Dat voetbaltenue kind Portugal is als een tweede huid die alle herinneringen omvat, van zijn tijd als 'kleine Ronaldo' tot aan het wereldicoon 'CR7'; het is iets dat hij niet kan verdragen uit te trekken, zelfs niet te midden van alle kritiek.

De media vinden dat het 'tijd is om te gaan', maar Ronaldo's besluit om te blijven is nooit ingegeven door koppig vasthouden aan het verleden. Vier krachten houden hem op zijn plek: persoonlijke competitieve ambitie, de tactische behoeften van het team, zijn commerciële waarde en een diepe emotionele verbondenheid. Nu al vaststaat dat het WK van 2026 (georganiseerd door de VS, Canada en Mexico) zijn laatste hoofdstuk zal zijn, weigert hij een onwaardig afscheid na een mogelijke WK-afgang. In plaats daarvan wil hij podia zoals de Nations League gebruiken om zijn eigen afscheid te regisseren. Hij is nog slechts 21 doelpunten verwijderd van de grens van 1.000 goals – en hij verlangt ernaar die mijlpaal te bereiken in de Portugese kleuren, zodat deze verbonden blijft aan zijn nalatenschap bij het nationale elftal, in plaats van dat hij zijn statistieken enkel opkrikt in Saoedi-Arabië of tijdens betekenisloze oefenwedstrijden.

Vanuit sportief oogpunt heeft Portugal nog niet echt de 'volgende Cristiano Ronaldo' gevonden. Hoewel talenten als João Félix en Rafael Leão over verbluffende kwaliteiten beschikken, spelen ze vaak op de flanken en zwerven ze vrij over het veld; het ontbreekt hen aan dat 'killerinstinct' – het vermogen om in het strafschopgebied uit het niets een doelpunt te forceren. Het nationale elftal heeft zijn doelpunten, zijn imposante aanwezigheid en zijn ervaring in cruciale wedstrijden nodig; hij heeft op zijn beurt het nationale elftal nodig als podium voor een waardig afscheid. In het tijdperk van de twee titanen heeft Messi een stapje terug gedaan, en ook Ronaldo is aanbeland bij het laatste hoofdstuk van zijn verhaal. Er zullen ongetwijfeld momenten van spijt zijn, maar voor een man die twintig jaar lang het veld heeft gedomineerd, zou de regie over zijn laatste optreden in eigen handen moeten blijven: zolang hij het rood-groene tenue wil dragen en het veld wil betreden, moet de voetbalwereld de schijnwerpers op hem gericht houden.